İşi kaybetmek ya da kariyerin belirsizleşmek sadece maaşı değil, ruhu da yıpratıyor. Amerikan Psikoloji Birliği'nin (APA) yayımladığı araştırma bu yıpranmaya karşı bir yöntem sınıyor. Kabul ve bağlılık terapisinin (ACT) kısaltılmış bir versiyonu.

Çalışmaya Quebec'te yaşayan 164 yetişkin katıldı. Ortalama yaş 42; katılımcıların yüzde 81'i kadındı. Kimisi iş değiştiriyordu, kimisi tükenmişlik belirtileri yaşıyordu, kimisi iş arıyordu. Yarısından fazlası sürekli işteydi; kalanlar geçici işte, kendi hesabına çalışıyor ya da işsizdi.

Program yedi hafta sürdü. Her hafta 2,5 saatlik çevrim içi grup toplantısı yapıldı. Katılımcılar zorlayıcı düşünceleri keşfetti, kendisi için önemli olanları belirledi ve bu değerlere uygun hedefler koydu. Oturumlarda grup tartışması, dikkat farkındalığı egzersizleri ve ev ödevleri vardı.

Sonuçlar Journal of Counseling Psychology'de yayımlandı. Terapiye katılanlar bekleme listesindekilere göre daha iyi oluş ve daha az sıkıntı bildirdi. Psikolojik esneklik de arttı; yani zor duygulara açık kalıp yine de değer verilen işi yapabilme becerisi. Kazanımlar, program bitiminden yaklaşık dokuz hafta sonra hâlâ duruyordu.

Araştırmacı Simon Grégoire: 'ACT, insanların neyin önemli olduğunu netleştirmeye yardım ediyor. Ve o netlik her zaman şu anki işe işaret etmiyor.'

Ekip bir sürprizi de raporladı: Terapidekiler kariyerlerine daha fazla bağlanmadı. Grégoire'in yorumu şu: Bazı katılımcılar işinin değerleriyle artık uyuşmadığını fark etti; kimisi de aradığını hobide, ailede ya da gönüllülükte buldu. Programın el kitapları ücretsiz ve açık; psikologlar ve kariyer danışmanları lisans ödemeden kullanabiliyor.