ABD tarlalarına her yıl 30 milyon tondan fazla tarım kireci atılıyor — toprağın asitliğini dengelemek için asırlardır süren sıradan bir ziraat pratiği. İklim hesaplarında bu kireç, havaya karbon salan bir kalem olarak kayda geçiyordu. Nature'da yayımlanan yeni araştırma tabloyu tersine çeviriyor: Mississippi Nehri Havzası'nda tarım kireci, net bir karbon yutağı olarak çalışıyor.

Suhrhoff ve ekibinin imzasını taşıyan çalışma, kirecin (kalsiyum ve magnezyum karbonatların) toprakta ve sularda izlediği kimyasal yolu ölçtü. Kireç çözünürken karbondioksiti havadan bağlayan reaksiyonlar devreye giriyor; havzanın ölçeğinde bu, gözden kaçmış önemli bir denge demek. Araştırmayı değerlendiren Michigan State Üniversitesi'nden ekosistem bilimci Stephen Hamilton, bulgunun ulusal salım envanterlerinde düzeltme gerektireceğini söylüyor.

İklim muhasebesinde olduğu gibi tarlada da: Bazen en eski alışkanlık, en yeni çözümün ta kendisi.

Bulgunun pratik karşılığı iki taraflı. Bir yanda iklim modelleri: Tarım kirecinin yanlış kalemle sayılması, ülkelerin salım tablolarında ciddi sapma yaratabiliyor. Öte yanda tarım politikası: Kireçleme, ölçülürse karbon tarımına dönüşebilecek bir araç olarak destek programlarına girebilir.

Ekip, sonucun her toprak ve iklimde aynı çıkmadığını, taşındığı bölgede dengeyi yerel ölçümlerin belirleyeceğini vurguluyor. Önümüzdeki adım, havza ölçeğinden tarla ölçeğine inmek: Hangi kireç, hangi toprakta, kaç karbonu gömüyor?